Zes maanden zwanger

Dit 26 jarige moedertje van twee kinderen zei ons dat ze zes maanden zwanger was en vroeg ons naar babykleding.

Deze hebben wij daar altijd op voorraad.

Zes maanden zwanger. Ze vraagt ons om baby kleding.
Zes maanden zwanger. Ze vraagt ons om baby kleding.

Wij moesten die avond toch bij haar in de buurt pakketten afgeven en zijn bij haar langs gegaan met babykleding, wat kleding en schoenen voor de andere kinderen plus nog een voedselpakket.

Ze krijgt ook schoenen voor de kinderen.
Ze krijgt ook schoenen voor de kinderen.

Het levensmiddelen pakket heeft Bert Cuppen uit zeeland klaar gemaakt en ons meegegeven.

Toen wij in haar kleine huisje binnen kwamen was ze bezig met eten koken, kijk wat er in de pan zit.

Het kacheltje verwarmt en wordt gebruikt om op te koken.
Het kacheltje verwarmt en wordt gebruikt om op te koken.

Zij staat overdag langs de weg om wat geld te verdienen om haar kinderen eten te kunnen geven.

Dat moet voor haar een hel zijn om zulk werk te moeten doen.

Kinderen komen logeren

Maandag 21 december was weer een succes.

Kinderen uit Roemenië komen op bezoek
Kinderen uit Roemenië komen op bezoek

Twee keer per jaar een maand komen er kinderen van uit de kindertehuizen uit Roemenië naar Nederland georganiseerd door stichting Hope for Kids uit Wierden.

Kinderen uit Roemenië komen op bezoek
Kinderen uit Roemenië komen op bezoek

En twee keer per jaar komen deze kinderen een dag naar Schaijk om ingezamelde kleding en schoenen vanuit Wierden te brengen naar Schaijk.

Kinderen uit Roemenië komen op bezoek
Kinderen uit Roemenië komen op bezoek

Ook helpen deze kinderen deze dag mee met allerlei klusjes en het lossen van de wagens en aanhangers.

De kinderen eten in een restaurant
De kinderen eten in een restaurant

Als we klaar zijn met werken gaan we met de kinderen en een aantal vrijwilligers lekker eten en wat drinken in een restaurant, dit alles word betaald door onze sponsor Coolen Expertise.

Wij hebben het ook gezellig
Wij hebben het ook gezellig

Deze keer waren wij met 45 personen uitgenodigd bij restaurant Pan en Zo in Herpen.

Wij hebben het ook gezellig
Wij hebben het ook gezellig

Hierbij willen wij Coolen Expertise hartelijk danken voor deze geslaagde dag.

Wat niemand wil zien

Van Zaterdag 26-9 tot Dinsdag 29-9 ben ik met Wim en gezelschap in Roemenië geweest. Dit is de eerste keer dat ik mee ben gegaan. Het was schokkend, droevig, verbazingwekkend, vertederend en vermoeiend.

De reden dat ik mee wilde gaan is om foto’s te maken. Met die foto’s wil ik in Nederland laten zien dat er dicht bij zoveel armoede is. De foto’s die ik laat zien zijn rechtstreeks uit de camera. Ze zijn niet bewerkt of bijgesneden.

Hier volgt een reis verslag dat over een periode van drie dagen speelt. Aan de hand van de foto’s die ik heb gemaakt vertel ik het verhaal hoe ik mijn eerste bezoek aan Roemenië heb beleeft.

In een wijk in de omgeving van Saschiz zijn we het eerst gaan kijken. De meeste huisjes in de arme wijken hebben één of twee kamertjes. Ze hebben een laag plafond en een bedompte sfeer. Meestal staat er een hout kachel om te verwarmen en te koken.

De foto die je ziet is het éérste huis dat ik van binnen heb gezien. De ouders zijn niet thuis. Ze werken.

Huisje in een wijk in de omgeving van Saschiz
Huisje in een wijk in de omgeving van Saschiz

Op deze foto staan de kinderen die er in het huis wonen.

De kinderen die in het huisje wonen
De kinderen die in het huisje wonen

Enigszins terughoudend stap ik voorzichtig door de deuropening naar binnen. Als ik rondkijk zie ik nog een kindje van ongeveer één jaar. Het ligt te slapen.

Het slapende kind is jonger dan één jaar
Het slapende kind is jonger dan één jaar

De kamer waar het kind ligt is verwarmd door een hout kachel. Deze kachel is tevens fornuis.

De kachel is vaak ook het fornuis
De kachel is vaak ook het fornuis

Op een tafel liggen wat etensresten die waarschijnlijk verdeeld over de dag door de kinderen nog gegeten worden.

De restjes worden nog gegeten
De restjes worden nog gegeten

Als ik vertrek komen nog twee van de kinderen bij me staan.

De kindjes komen bij me
De kindjes komen bij me

Ik ben wat verward als ik voorzichtig weer naar buiten stap.

Ik stap binnen bij deze moeder met twee jonge kinderen. Ze ziet er slecht uit. Ik wil niet weten wat ze voor de kost doet.

Ingetogen begroet ik haar. Ze schaamt zich.

De moeder schaamt zich
De moeder schaamt zich

Ik weet niet of ze zich schaamt om haar borstvoeding of haar situatie die ik met enige voorzichtigheid fotografeer.

Een priemende blik uit hopenloze ogen
Een priemende blik uit hopenloze ogen

Bij de tweede blik zie ik geen schaamte meer. Ik zie een priemende blik uit hopeloze ogen.

Haar oudste dochtertje zit op de bank. Ze zit bij de blikken melkpoeder die we hebben gebracht. Ze heeft een leeg bord vast. Ironisch genoeg verstoor ik eigenlijk een eetmoment.

Ik verstoor een eetmoment
Ik verstoor een eetmoment

In de kleine bedompte kamer kijk ik rond.

Haar dochter
Haar dochter
Het bed waar ze slapen
Het bed waar ze slapen
De woonkamer
De woonkamer

Eenmaal buiten komt het gezinnetje nog na.

Het gezinnetje komt nog even kijken als ik ga
Het gezinnetje komt nog even kijken als ik ga
Ik fluister 'danke' naar de moeder
Ik fluister ‘danke’ naar de moeder

Met een rustig ‘danke’ bedank ik de moeder en kinderen voor hun gastvrijheid.

Even later komt er een moeder met zoon op een paard met wagen de straat binnenrijden.

Het jongetje is trots op hun paard
Het jongetje is trots op hun paard

De jongen is blij en trots op hun paard. Het straalt van hem af. Het paard is voor deze mensen een kleine bron van inkomsten.

Het jongetje knuffelt het paard
Het jongetje knuffelt het paard

Even verderop zie ik een grote tegenstelling.

Een vreemde tegenstelling
Een vreemde tegenstelling

Een schaars gekleed en speels jongetje komt me tegemoet. Hij zoekt mijn aandacht en wil op de foto.

'Foto, foto' roept dit jongetje
‘Foto, foto’ roept dit jongetje

Eenmaal binnen in het huis van zijn familie veranderd de stemming.

De uitstraling van een jong volwassen man
De uitstraling van een jong volwassen man

Ik voel me niet op mijn gemak. Dit kind schat ik een jaar of tien. Hij heeft een uitstraling van een jong volwassen man.

Ik zie ook twee kleine familieleden.

Zijn broertje of zusje
Zijn broertje of zusje
Zijn broertje
Zijn broertje

Eenmaal buiten veranderde de uitstraling van de jongen. Hij was weer kind. Hij speelt op een matras en doet een paar kunstjes voor mij.

De jongen doet truukjes voor mij
De jongen doet truukjes voor mij
De jongen lacht en is weer kind
De jongen lacht en is weer kind

Ik kijk langs de huizen en zie deze parel.

Ik zie deze parel
Ik zie deze parel

Ongelofelijk hoe kinderen van een erbarmelijke situatie nog iets leuks kunnen maken.

Het valt me op hoe sommige gezinnen het beter hebben dan anderen. Dit is te zien aan de verzorging van hun kinderen.

Er zijn grote verschillen in de verzorging van de kinderen
Er zijn grote verschillen in de verzorging van de kinderen

We delen bussen melkpoeder uit aan de mensen van het dorp. Ik merkte al snel hoe nodig dit is. Kijk maar eens naar dit jongetje. Hij trekt het blik open en begint gelijk te eten.

Dit kind trekt de bus met melkpoeder direct open
Dit kind trekt de bus met melkpoeder direct open

Een meisje heeft van een zus of moeder een bord met melkpoeder gekregen. Ze loopt er mee over straat.

Het melkpoeder wordt zó opgegeten
Het melkpoeder wordt zó opgegeten

We vertrekken uit Saschiz en gaan op bezoek bij Daniël in Archita.

Daniël is gehandicapt. De Roemeense regering is vergeten te vertellen dat ouders van gehandicapte kinderen een uitkering van 160 euro per maand krijgen.

Dit gaan wij een aantal gezinnen vertellen. Met behulp van onze tolk kunnen we de gezinnen ook bijstaan met het invullen van de aanvraag formulieren.

Ik ontmoet Daniël als hij op bed ligt.

Zijn dunne benen vertellen een naar verhaal. Daniël komt nauwelijks uit bed. Daardoor zijn zijn beenspieren niet goed ontwikkeld.

Daniël ligt op bed
Daniël ligt op bed

Na jaren lang als uitschot behandeld te zijn en in armoede te leven hebben veel ouders een aangeleerde slachtofferrol. Dit vertaalt zich bij veel gezinnen in een onverschillige sfeer. Het maakt de ouders niet meer uit hoe zij en hun kinderen er bij lopen of hoe het er binnen uit ziet.

Bij het gezin waar Daniël woont merk ik een verschil. Hier is wél liefde en aandacht voor de kinderen. Ik ontmoette ook de broertjes en het zusje van Daniël.

De broertjes en zusjes van Daniël
De broertjes en zusjes van Daniël
Het zusje en de broertjes van Daniël
Het zusje en de broertjes van Daniël

Ik merk aan de manier waarop veel kinderen reageren dat ze niet alleen voedsel, kleding en speelgoed nodig hebben. Ook veel liefde en een gevoel van veiligheid komen ze graag halen.

Kijk maar eens hoe dit kind bij Wim zit.

Dit kind komt liefde en bescherming zoeken bij Wim
Dit kind komt liefde en bescherming zoeken bij Wim

De moeder van deze kinderen is een jaar of vijfentwintig. Dat vind ik moeilijk in te schatten door de slechte verzorging van haar gebit.

Daniël's moeder met een ander gehandicaped kind
Daniël’s moeder met een ander gehandicaped kind

Het kind dat ze draagt is ook gehandicapt.

Ik denk dat de sfeer van hoop en liefde mede wordt veroorzaakt omdat er in dit gezin een sterke vader aanwezig is.

In dit gezin is een sterke vader aanwezig
In dit gezin is een sterke vader aanwezig

Ook in Archita bezoeken we een ander gezin met twee gehandicapte kinderen. Ik stap de houten trap op naar binnen.

De trap naar de woning
De trap naar de woning

Eenmaal binnen tref ik het volgende diertje aan. Ik heb al wat families bezocht maar ik raak nog niet gewend aan de aanblik als ik hun huisjes betreed.

Ik tref een diertje aan
Ik tref een diertje aan

Ik treed de woning verder binnen en ontmoet het gezin. Eén van de meisjes ligt op bed.

Een gehandicapped kind op bed
Een gehandicapped kind op bed

Ik zie nog twee jongens zitten en ik zie het meisje waar we voor zijn gekomen.

Een gehandicapped kind in een kinderwagen
Een gehandicapped kind in een kinderwagen

Ik ontdek nog een hele lieve en trotse tante die graag op de foto wil. Het blijft me verbazen hoe lief en trots de kinderen zijn die ik ontmoet.

Een lieve, trotse tante
Een lieve, trotse tante

Als ik dit portret nu bekijk ontroert het me. Wat een schoonheid en wat een levenslust straalt er van haar af. Ik denk dat dit voor het grootste deel komt omdat de ouders hoop hebben en blijven vechten voor hun toekomst.

Ik ontmoet in de zelfde kamer ook de moeder van het gezin. Ze heeft nog een kleintje bij zich. Om wat contrast op te zoeken met de troosteloosheid van de woning zak ik wat door mijn knieën en zie ik ook de speelgoed beestjes op de kast staan.

De moeder van het gezin
De moeder van het gezin

Eenmaal terug in Saschiz komen we bij het hotel waar we verblijven. Het is een mooi hotel. Aangekleed in middeleeuwse stijl met wat occulte accenten. Wim zegt tegen ons dat de armoede veel dichterbij is dan we denken.

Nadat we uit de auto stappen steken we de straat over. Tussen de gebouwen door is een klein paadje. Als we door het paadje heen lopen ontdekken we een open plek met een ruïne van een oud school gebouw.

Hier woonden tot voor kort nog zestien kinderen. Die zijn allemaal op straat gezet door de regering. Inmiddels wonen er weer twee gezinnen.

Ik treed binnen bij het eerste gezin.

De toegang tot hun woning
De toegang tot hun woning

Ik ontmoet een vrolijk kind op een bank. Waarschijnlijk wordt er in de pan appelmoes of iets dergelijks gemaakt.

In de ruimte die vroeger de hal van de school is geweest speelt een koddig ventje.

Een koddig ventje
Een koddig ventje

We stappen het ene school gebouwtje uit en gaan naar het andere gebouwtje op het zelfde terrein.

Ik ontdek een alternatieve manier om een raam te repareren.

Een gerepareerd raam
Een gerepareerd raam

We ontmoeten het tweede gezin dat in het schooltje woont. Bij deze familie voel ik me unheimisch. De beide kinderen liggen op klaar lichte dag op de bank in een diepe slaap. Ze worden niet wakker als wij met vijf man binnen komen.

Heel voorzichtig bekijk ik de kinderen. Ze liggen er lief en teder bij.

De kinderen liggen er lief bij
De kinderen liggen er lief bij
Ze lijken in een zeer diepe slaap
Ze lijken in een zeer diepe slaap
Het ziet er onnatuurlijk uit
Het ziet er onnatuurlijk uit

Ik schrik van de diepte van hun slaap. Dit is niet normaal. Het lijkt wel alsof de kinderen bewust in slaap gehouden worden.

Het lijkt alsof ze in slaap worden gehouden
Het lijkt alsof ze in slaap worden gehouden

We vertrekken naar Vanatori.

Daar tref ik weer kinderen aan die uit een goed gezin komen. Het is gewoon te zien. Ze zijn vrolijker. In hun haren hebben ze een touwtje om het bij elkaar te houden. Kleertjes zijn gekregen maar het zit goed en het is verzorgt.

De kleertjes zijn gekregen maar ze zien er verzocht uit
De kleertjes zijn gekregen maar ze zien er verzocht uit

We gaan even bij de oude Tobi langs. Hij heeft het relatief goed. Hier huurt de stichting een opslag. We hebben materiaal nodig voor de reparatie van het dak van een woning uit Saschiz. Dat is het eerste dorp dat ik heb gezien.

Ik herinner me het huis nog. Het is het huis waar de vrouw woont die borstvoeding gaf. Op weg daar naar toe waarschuwt Wim ons. Nu rijden we door Albești. Hier leven de wilden. Wim zei dat we in de auto moesten blijven. Toch heb ik nog wat kunnen zien.

Hier leven de wilden
Hier leven de wilden

De bouwvallen die ze huizen noemen zijn het zelfde als in de andere dorpen. De modder stromen die ze straten noemen zijn het zelfde als in de andere dorpen.

Alleen waar ze de andere dorpen nog blij waren dat er iets gebeurde zie je hier helemaal geen blijheid en vrolijkheid op de gezichten.

Er is hier geen mens te bekennen
Er is hier geen mens te bekennen

Er zijn niet eens gezichten.

Kind is moederziel alleen
Kind is moederziel alleen

Behalve dit kind dan.

Een kwartiertje later komen we in Mureni. We zijn even terug bij de oude Tobi.

Het huis van de oude Tobi
Het huis van de oude Tobi

We komen een hele boel dekens halen zodat de mensen het in de herfst niet al te koud krijgen. De stichting heeft ook een huis gekocht en is van plan om er een verblijf te maken voor vrijwilligers die er willen overnachten. Tevens komt er een dokterspost in en een wasgelegenheid met verse kleding.

Op die plaats verwelkomen we Leo (de hond) die we daar ook een nieuw thuis hebben gegeven.

De hond van Wim
De hond van Wim

We rijden door naar Soard om er bussen melkpoeder, kleding voor moeders met kinderen en dekens uit te delen.

De kinderen in Soard spelen met mij
De kinderen in Soard spelen met mij

Ook in Soard spelen de kinderen met elkaar. Maar ook met mij.

Ik ontmoet een klein jongetje dat uitgelaten schreeuwt dat hij ‘foto foto’ wil. Als ik mijn camera richt richt hij zijn hoofd naar beneden en kijkt schuin om hoog naar me.

Dit jongetje poseert iets te veel
Dit jongetje poseert iets te veel

Ook in Soard gaan we op bezoek bij een familie met een gehandicapt kindje. Deze mensen gaan we helpen om een uitkering aan te vragen omdat ze een gehandicapt kindje hebben. Ik benader het huisje en bekijk de voorkant.

De moeder staat onder het afdak
De moeder staat onder het afdak

Als ik binnen treed zie ik het kindje op het bed liggen. Het lacht als het me ziet.

Het kind lacht naar mij 1
Het kind lacht naar mij 1
Het kind lacht naar mij 2
Het kind lacht naar mij 2

In de kamer is nog een broertje van het kindje. De moeder van het gezin draagt nog een derde kleine.

De moeder met haar kleine
De moeder met haar kleine

Als ik weer buiten ben blijft het me plagen. Hoe kan het toch dat veel van deze kinderen zo mooi zijn. Ondanks dat ze het moeilijker hebben dan ik me ooit kan voorstellen.

Dit kind straalt
Dit kind straalt
En dit kind straalt ook
En dit kind straalt ook
Ze zijn zo mooi
Ze zijn zo mooi

Ondertussen zie ik dat er wordt uitgedeeld. Ik stop mijn camera even in mijn tas. Bij de auto help ik mee met uitdelen. Ik kan met geen woord beschrijven hoe het voelt om een moeder met kinderen een pakket met dekens aan te reiken.

Ik wil iets zeggen. Een ongemakkelijke kloof overbruggen. Maar dit gaat niet.

Een jonge vrouw
Een jonge vrouw

Als ik dit kind ontmoet wordt ik helemaal stil.

Een andere kijk op de wereld
Een andere kijk op de wereld

De ogen kijken leeg en verslagen. Ik denk dat mensen die jarenlang het slachtoffer van armoede zijn uiteindelijk op deze manier de wereld bekijken.

Sebastiaan Kop.

Open dag

Voor al onze belangstellende,

Op zaterdag 19 september organiseren wij tussen 12:00 en 16:00 uur een open dag, waar u dan eventueel uitleg krijgt van een van onze vrijwilligers over hoe onze stichting te werk gaat.

En dit alles onder het genot van een heerlijk bakje koffie of thee met een koekje, voor de kinderen is er een glaasje limonade.

Onze locatie is Lochtenburgstraat 2a 5374 NZ in Schaijk.

U bent van harte welkom.

Groeten van het hele team van Stichting Kansarmen Roemenië.